My Tagalog Poem: “Pangungulila”

I wrote this back in 2010 when I was learning more of our language and trying to infuse it to creative writing. I tried to see if it will work out for me. Oh, maybe it did! Ha-ha!

Lunkot ay nadarama sa pangungulila ko sayo ama
Anu bang dapat kong gawin
upang bumalik ka sa aking piling?

Ama! Ama, nasaan ka na ba?

O, Diyos dinging ang aking dasal
pawiin ang lunkot na aking nadarama
Hindi ko na alam kung paano mabuhay pa
Sa mundong mapanukso, mula ulo hanggang paa.

Sino nga ba ang may hawak ng buhay ko?

Sumigaw sa tuktok ng mundo,
tumalon, lumipad, saluhin ng ibon
Anu kaya ang pakiramdam
ng agarang kamatayan.

Ama! Ama patawad na
Bakit mo ako iniwan pa?
ano ang laban ko sa mundong marahas
kung ako ay iniwan mong walang saplot,
naka-paa at puro na gasgas?

Marahil eto na nga ang huli
Iniluwal sa mundong makasarili
mabubuhay, mamamatay
anu ba talaga ang aking kapalaran na tanging pakay?

Ama! Ama, patawad na… Wala akong nagawang tama.

2 thoughts on “My Tagalog Poem: “Pangungulila”

  1. Hello po! Gusto ko pong itanong kung sino po yung tinutukoy niyo sa ‘ama’? Biological father po ba or Diyos po? Medyo naconfuse po ako sa last line kasi. Thank you po!

    Like

Reply greatly appreciated!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s